opis

Ręcznik pełniący funkcje dekoracyjno-obrzędowe, często zawieszany nad obrazami o tematyce religijnej. Zdobiony techniką druku klockowego, bezpośredniego. Należy do rzadkości, gdyż zachowało się niewiele tkanin zdobionych tą techniką. Na surowym, niebarwionym płótnie lnianym występuje druk klockowy o ornamentyce roślinnej i zoomorficznej. Kompozycja ornamentu rzędowa. Wzór symetryczny, ułożony w 5 poziomych rzędach, wzdłuż krótszych boków ręcznika. Dwa węższe brzegi wykończone podwójnym rzędem pasków, przez lansowanie czerwoną bawełną. Druk klockowy bezpośredni to najstarsza technika drukowania wzorów na tkaninach. Technika ta pozwalała na zdobienie tkanin przy użyciu minimum narzędzi i dawała możliwość dotarcia z całą aparaturą do klienta. Wędrowni drukarze płócien przyjmowali zamówienia, objeżdżając targi, jarmarki i odpusty. Posiadali wzorniki ze wzorami, odbitymi na białym, grubym papierze. Każdy wzór miał swój numer, będący jednocześnie numerem klocka drukarskiego. Drzeworytniczy klocek do drukowania tkanin posiadał dwie płaszczyzny; elementem tworzącym ornament była płaszczyzna pokryta farbą. Motywy wzoru były stosunkowo grube, gdyż drobnych nie udawało się wyciąć w drewnianej płaszczyźnie klocka. Popularne były formy do drukowania szlaków – były to klocki o kształcie wydłużonych prostokątów, z pasowym układem ornamentu, zbudowanego w sposób symetryczny. Wśród wzorów drukowanych przeważały dwubarwne, rzadziej trójbarwne, o motywach geometrycznych, roślinnych, sporadycznie figuralnych.
Lidia Zganiacz