opis

Fragment haftu i koronki z opaski czepcowej – zawiązki – ze stroju wilamowickiego. Zawiązka to pas białego płótna , zdobiony koronką i haftem, którym opasywano czepiec. Robiono to w taki sposób, że zawiązka odsłaniała czoło, a jej końce związane z tyłu głowy opadały na plecy, uwidaczniając zdobienia. Fragment składa się z dwóch części: żółtego haftu ręcznego i białej koronki klockowej typu "valenciennes". Haft igłowy wykonany żółtymi, merceryzowanymi nićmi bawełnianymi, grubo przędzionymi, na podwójnej warstwie cienkiego płótna bawełnianego. Ornament geometryczny - stanowi go załamująca się spiralnie do wewnątrz linia, łączona w pary - raz o skręcie w lewo, raz o skręcie w prawo. Haft zrobiony łańcuszkiem, z obu stron zamknięty szlakiem tego samego ściegu. Koronka klockowa typu "valenciennes" wzbogacona grubą nitką bawełnianą. Ornament roślinny - na tle drobnych oczek tiulowych rząd dużych 5-płatkowych kwiatków o płatkach spiczastych, połączonych ze sobą ulistnioną łodygą. Obie części zszyte są ze sobą białą, cienką nitką. W Wilamowicach nie wszystkie kobiety umiały wyszywać, a te które się tym zajmowały posługiwały się kilkoma podstawowymi ściegami: łańcuszkowym, płaskim, krokiewkowym (rodzaj gałązki), supełkowym, wykonując powtarzające się rytmicznie motywy, w postaci spirali, meandrów, wolut, kratek, okienek, tulipanów i wazonów. Pierwotnie używano nici jedwabnych, a od początku XX wieku kordonku i nici firmy DMC. Koronki były pierwotnie białe, przy stroju odświętnym występowały też pomarańczowe, czerwone lub wiśniowe, często uzupełnione złotą lub srebrną nitką. Wykonywano je techniką klockową.
Lidia Zganiacz