opis

Fragment tkaniny ubraniowej – czepka lub oplecka, czyli stanika sukni. W XIX i w pierwszych latach XX wieku czepki były nieodłącznym elementem ubioru kobiety zamężnej. Dostawała je w czasie oczepin od matki, matki chrzestnej oraz innych, starszych członkiń rodziny. Często te otrzymane w dniu wesela wystarczały jej na całe życie. Było kilka rodzajów czepców – miały różne kształty i zdobienia. W Wilamowicach kobiety zakładały na głowę kilka czepków płóciennych, bawełnianych, a ostatni, wierzchni uszyty był zawsze z brokatu w duże kwiaty: żółto-złote, srebrzyste, zielono-brązowe, wiśniowe, lila, często uzupełnione złotą lub srebrną nitką. Składał się z prostokątnej główki i płóciennego otoku szerokości 6,5 cm, który razem z dolną krawędzią główki ściągano tasiemką. Mniej zamożne kobiety nosiły wierzchnie czepce z kwiecistego tybetu (z wełny owiec lub kóz tybetańskich) lub atłasu. W dni świąteczne na czepkach wiązano zawiązkę (opaskę), a w chłodniejsze dni dodatkowo chustkę. Często z brokatu szyto także staniki sukni – oplecki.
Lidia Zganiacz