opis

Strój ludowy na Podlasiu był prosty, raczej skromny i niezbyt kolorowy; w większości szyty z lnianych i wełnianych tkanin samodziałowych (utkanych w domu na ręcznym krośnie). Tradycyjny ubiór noszono tu jeszcze powszechnie w okresie międzywojennym, z czasem jego poszczególne elementy zaczęła zastępować odzież fabryczna. Najdłużej zachowały się różnego typu spódnice oraz zapaski. Spódnice szyto z samodziału lnianego lub wełnianego. Po przymarszczeniu tkaninę wszywano w oszewkę , tworząc marszczenia i fałdy, głównie na bokach i z tyłu spódnicy. Z przodu lub na boku znajdowało się rozcięcie umożliwiające zakładanie spódnicy i 2 troczki, służące do zawiązania w pasie. Dół spódnicy wzmacniano, przyszywając od spodu pas grubego płótna. Do stroju odświętnego zakładano najczęściej czerwoną spódnicę wełnianą w pionowe, pojedyncze paski lub wiązki pasków. Pod koniec XIX wieku popularne stały się kratówki – spódnice w pionowe i poziome pasy, tworzące wzór kraty, przetykane białą nicią. Były one różnorodne, każda kobieta tkała według swego upodobania, z tym że przeważały ciemne tła.
Lidia Zganiacz