opis

Krystyna Wojtyna-Drouet wielokrotnie odchodzi od tradycyjnego prostokątnego formatu tkaniny. Jej decyzje o kształcie kompozycji mają związek i uzasadnienie w wybieranych przez artystkę tematach. W gobelinie „Zachód słońca” żółty słoneczny owal przekroczył linię horyzontu, ale nadal jest w całości widoczny „schodząc” poniżej dolnej granicy tkaniny. W malarsko potraktowanej kompozycji poziome smugi barwnych wątków mieszają się i przenikają, stopniowo przechodząc od ciemnego fioletu u góry, do liliowych i zielonkawych szarości u dołu. Tytułowe słońce wyróżnia kształt i zróżnicowana faktura a żółcie uzyskane z barwienia wełny naturalnymi barwnikami nadają mu szlachetny odcień starego złota. Krystyna Wojtyna-Drouet (ur. 1926) studiowała w Akademii Sztuk Plastycznych w Warszawie. W 1953 uzyskała dyplom w pracowni profesor Eleonory Plutyńskiej. W swej twórczości połączyła talent malarza z biegłością i wyrafinowaniem w operowaniu tkackim warsztatem. Jest współtwórczynią międzynarodowego sukcesu polskiej szkoły tkaniny. Jej gobeliny były prezentowane w prestiżowych salach ekspozycyjnych Europy i innych kontynentów. Była w grupie polskich twórców, którzy uczestniczyli w pierwszym Biennale internationale de la tapisserie w Lozannie, w 1962 (później jeszcze dwukrotnie – w 1969 i 1971). Tkaniny artystki były pokazywane w Centralnym Muzeum Włókiennictwa w Łodzi – na 2 i 6 Międzynarodowym Triennale Tkaniny (1975 i 1988) na wystawach indywidualnych (1971 i 2006). Uczestniczyły także wielokrotnie w przekrojowych wystawach współczesnej polskiej tkaniny artystycznej organizowanych przez muzeum.
Katarzyna Biłas