opis

W XIX i w pierwszych latach XX wieku czepki były nieodłącznym elementem ubioru kobiety zamężnej. Dostawała je w czasie oczepin od matki, matki chrzestnej oraz innych, starszych członkiń rodziny. Często te otrzymane w dniu wesela wystarczały jej na całe życie. Było kilka rodzajów czepców – miały różne kształty i zdobienia. Zazwyczaj składały się z główki okalającej głowę i dwóch bandaży, zawiązywanych w kokardę pod brodą lub puszczanych luźno. Popularne były czepce tiulowe zdobione haftem przewlekanym o zgeometryzowanych motywach kwiatowo-roślinnych. W technice zdobienia używano najprostszego ze ściegów – ściegu za igłą, przewlekając nitkę przez oczka tiulu, zgodnie ze strukturą jego splotu, najczęściej w kierunku pionowym lub skośnym. Do haftu używano białych nici bawełnianych, a ich grubość zależała od wielkości oczek tiulu. Prezentowany półczepiec posiada główkę w kształcie dwóch, połączonych podstawami trapezów, z doszytymi dwoma bandażami. Jest wąski i okala jedynie pasowo górną część głowy oraz jej boki. Brzegi obszyte fabryczną koronką. Bogato zdobiony haftem oraz wstążką i sztucznymi kwiatami, przymocowanymi na główce w centralnym jej punkcie. Czepki wszystkich typów przestano powszechnie nosić po I wojnie światowej, później używano ich jedynie okazjonalnie w czasie oczepin.
Lidia Zganiacz