opis

W regionie piotrkowskim czepiec był nie tylko nieodzownym elementem odświętnego ubioru zamężnej kobiety, ale także częścią jej stroju pośmiertnego. Młoda mężatka pierwszych kilka czepków dostawała w czasie oczepin – od matki chrzestnej lub innych członków rodziny. Następne kupowała sama, zwłaszcza gdy była młoda, a w modę weszły nowe modele. Czepki zamawiano u specjalistek-czepkarek. Koszt czepka był duży, porównywalny z zakupem butów. W regionie tym znano trzy rodzaje czepków: czepce pod chustę, zwane krymkami, chłopki i półczepce. Półczepce rozpowszechniły się w pierwszych latach XX wieku. Szyte były z tiulu lub płótna bawełnianego. Miały romboidalną główkę obszytą koronką i długie wiązania o brzegach wykończonych ząbkami. Okalały jedynie górną część głowy, a boki wiązano pod brodą w węzeł lub kokardę. Półczepki płócienne zdobione były haftem angielskim, wzór tworzyły ażurowe kółeczka z obdzierganych dziurek.
Lidia Zganiacz