opis

Kompozycja złożona z trzech nałożonych na siebie prostokątów tkaniny o różnych wymiarach z zagiętymi w górnej partii lewymi brzegami. Zagięcie spodniego prostokąta tworzy trójkątną bryłę przypominającą kaptur szaty. Poniżej rzeźbione w drewnie ręce ze splecionymi dłońmi zwrócone w prawo. Przedramiona oplecione zagiętymi lewymi brzegami dwu pozostałych prostokątów tkaniny. Górne i dolne krawędzie wszystkich pasów tkaniny wykończone frędzlą. Tonacja barwna szaro-beżowa. Kompozycje tkackie połączone z elementami rzeźby stanowią istotne pole ekspresji w dorobku twórczym artystki, są świadectwem poszukiwań formalnych prowadzonych w zakresie tkaniny artystycznej. Wszechstronne wykształcenie artystki wpłynęło na dużą swobodę ekspresji twórczej. Jednocześnie jej tkaniny łączą w sobie cechy malarskie i rzeźbiarskie. W wybranych realizacjach autorki, które nadal są wynikiem eksperymentów formalnych, odnajdujemy duchowe przesłanie ukryte w następujących pracach: Kapliczka, kompozycje z serii Deska-sznur, Cień, Cień II, Zachowaj- to, żeby wymienić tylko wybrane. Umiejętność tkania Maria Łaszkiewicz wyniosła z domu rodzinnego na Litwie. Studia artystyczne podjęte w Rydze, kontynuowane w Monachium, rozszerzyła w Paryżu, gdzie odbyła kurs rysunku w Académie de la Grande Chaumière. Dodatkowo studiowała rzeźbę w pracowni prof. Antoine Bourdelle’a. Następnie, po przyjeździe do Warszawy założyła w swojej pracowni na Bielanach Doświadczalną Pracownię Tkactwa Artystycznego ZPAP, której była kierowniczką. Uczestniczka prestiżowych międzynarodowych wystaw konkursowych, m.in. XII Triennale, Mediolan 1960; kolejno: I, II i III Biennale Tkaniny, Lozanna 1962, 1965, 1967. Laureatka złotego medalu AID (American Institute of Interior Designers) w 1963, w Nowym Jorku za tkaninę dekoracyjną własnego wykonania.
Monika Kowalczyk