opis

Zrealizowana w 1970 kompozycja Krystyny Wojtyny-Drouet odchodzi od rygorów tradycyjnej ściennej tkaniny. Nieprzedstawiająca, składa się z osobno utkanych pionowych pasów niebarwionego sizalu, które zwisają swobodnie poniżej wąskiego poziomego pola o dolnej krawędzi wzniesionej pośrodku, wygiętej w łuk – rudobrązowego, wypełnionego smugami. Faktura pasów została zróżnicowana w wyniku zastosowania w wątku sizalowej przędzy o różnej grubości, miejscami dodatkowo splecionej w węzły. W twórczości artystki, obok licznych kompozycji figuralnych odrębny nurt stanowią tkaniny o abstrakcyjnych, inspirowanych naturą kompozycjach. Krystyna Wojtyna-Drouet (ur. 1926) studiowała w Akademii Sztuk Plastycznych w Warszawie. Wśród nauczycieli wyróżnia profesorów Eleonorę Plutyńską, Marka Włodarskiego, Mieczysława Szymańskiego a także Wandę Szczepanowską. W 1953 uzyskała dyplom w pracowni profesor Eleonory Plutyńskiej. W swej twórczości połączyła talent malarza z biegłością i wyrafinowaniem w operowaniu tkackim warsztatem. Jest współtwórczynią fenomenu nazwanego przez międzynarodową krytykę polską szkołą tkaniny. Jej gobeliny były prezentowane w prestiżowych salach ekspozycyjnych Europy i innych kontynentów. Była w grupie polskich twórców, którzy uczestniczyli w pierwszym Biennale internationale de la tapisserie w Lozannie, w 1962 (później jeszcze dwukrotnie – w 1969 i 1971). Poczynając od pierwszej wystawy, tkaniny artystki uczestniczyły w kolejnych 13 edycjach Ogólnopolskiej Wystawy Tkaniny Unikatowej (Łódź, 1978-2016). Były pokazywane w Centralnym Muzeum Włókiennictwa w Łodzi – na 2 i 6 Międzynarodowym Triennale Tkaniny (1975 i 1988) na wystawach indywidualnych (1971 i 2006). Uczestniczyły także wielokrotnie w przekrojowych wystawach współczesnej polskiej tkaniny artystycznej organizowanych przez muzeum.
Katarzyna Biłas