opis

W twórczości Jolanty Owidzkiej powracają eksperymenty ze strukturami luźno zwisających i niesplecionych z wątkiem osnów. Efektem takich poszukiwań jest gobelin – tkanina strukturalna – „Żółty deszcz”, która powstała na początku lat 70. XX w. Abstrakcyjna otwarta kompozycja, podporządkowana pionowej osi symetrii, przedzielona jest horyzontalnie w 2/5 wysokości. Utkaną górę wypełniają trzy grupy plam barwnych: na osi są skupione „świecące” żółcie i róż; flankowane smużącymi plamami przenikających się kolorów brunatnych, brązów, czerni i rudych czerwieni. U dołu kompozycji jest szeroki pas długich gęstych frędzli ciemnej osnowy i dowiązanej, ręcznie skręcanej, przędzy wełnianej – żółtej, w kilku odcieniach.
Jolanta Owidzka (1927-2020) była czołową przedstawicielką polskiej szkoły tkaniny. Jej kompozycje brały udział w wystawach kluczowych dla światowej sztuki tkaniny i dla postrzegania twórczości Polaków w świecie w XX wieku, m.in. w 1, 2, 5 Biennale internationale de la Tapisserie w Lozannie (1962, 1965, 1971), XII Triennale di Milano (1960), 8. Bienal Internacional de Arte de São Paulo (1965), wystawie „Wall Hangings" w Museum of Modern Art w Nowym Jorku (1969). Ważną częścią dorobku artystki są liczne monumentalne realizacje gobelinowe do wnętrz użyteczności publicznej w Polsce i za granicą. Jej dzieła ozdobiły biura LOT-u w Chicago, Wiedniu i Sztokholmie, New Art Centre w Ottawie, foyer Sali Koncertowej i USC w Radomiu, wnętrza statków M/S Batory i M/S Warszawa, kawiarnię w hotelu Victoria czy hall hotelu Vera w Warszawie.
Katarzyna Biłas