opis

Kobiecy strój biskupiański był bardzo zróżnicowany, różne jego warianty noszono w zależności od wieku, stanu cywilnego, czy pory roku. Inny był ubiór codzienny, inny odświętny. Były jednak pewne, stałe elementy: nakrycie głowy – kopka lub chustka, koszula, kaftan – jaczka, spódnica, zapaska, obuwie i biżuteria. Nazwą spódnik określano zarówno samą spódnicę, jak i spódnicę z doszytą do niej sznurówką – rodzajem gorsetu. Krój spódnicy był zawsze identyczny. Szyto ją z czterech brytów materiału; do stroju świątecznego używano tkanin sukiennych lub jedwabnych w różnych kolorach. Górą spódnica była wszyta w pasek i przymarszczona – z przodu mniej, z tyłu bardziej. Zarówno przednie, jak i tylne fałdy częściowo zaszywano, by lepiej się trzymały. Dół spódnicy zdobiły zakładki (3-4). Od strony wewnętrznej podszyta była pasem innej tkaniny, a jej krawędź wzmacniała taśma pasmanteryjna – szczoteczka. Spódnik nosiły najczęściej młode kobiety.
Lidia Zganiacz