opis

Kapelusz damski, choć nie stanowił tak ważnej części stroju co nakrycie głowy w garderobie eleganckiego mężczyzny, to jednak podlegał na przełomie wieków znacznie większej ilości mód, a co za nimi idzie także i transformacji. Wcześniej, świadczył o statusie majątkowym, z biegiem lat pełnił funkcję dekoracyjną, dopełniając stroje od codziennego po wyjściowy, czy praktyczną - chroniąc twarz latem od silnego słońca, a zimą od mroźnego wiatru czy śniegu. W okresie trwania I wojny światowej, wraz ze zmniejszeniem i uproszczeniem damskiej fryzury, uprościły się także formy nakryć głowy. W latach 20. XX w. modne stały się duże, miękkie berety szyte z aksamitu i weluru, kapelusze-kaski, czapki pilotki jak i w przypadku 1 poł. lat 20. kapelusze z nieregularnym, płaskim rondem w kształcie owalu, zazwyczaj poprzecznie ułożonym, a więc rozłożonym szeroko na boki, a zwężonym z przodu i tyłu. Dzięki praktycznemu ich wykorzystaniu przy ochronie przed słońcem, swego czasu bardzo popularne były w nadmorskich kurortach. Ich letnie wersje miały przybrania we wstążek, aksamitek czy szarf z gazy. Sygnowany nazwiskiem H. Ciamciary kapelusz wykonano w łódzkim Salonie Mód, do czego użyto słomy i sztucznego jedwabiu. Obiekt stanowi doskonały przykład ww. nakrycia.
Marta Galik