opis

Określenie piżama wywodzi się z języka hindustani. Choć w obecnym znaczeniu słowo to funkcjonuje dopiero od wieku XX, to w Anglii stosowane było już w XVII stuleciu. W latach 20.XX wieku piżamą, a w zasadzie pyjama de studio określało się luźne rzeczy noszone po domu, natomiast termin pyjama de plage lub de casino stosowany był do ubiorów plażowych. Pod wpływem kultu ciała i mody na zdrowy, często sportowy tryb życia w latach 20., zaczęto wytwarzać, a także od lat 30. także i profesjonalnie projektować ubiory o charakterze rekreacyjno-sportowym. Firmy proponowały odmienną garderobę w zależności od formy spędzania wolnego czasu. Były więc oddzielne stroje na zażywanie kąpieli słonecznych i tych w wodzie, oddzielne do gry w tenisa. Modę za plażowe piżamy zapoczątkowała Gabriel Coco Chanel białymi, szerokimi spodniami w stylu marynarskim, z których korzystała w trakcie jednego z pobytów w nadmorskim kurorcie. Dbałość o sylwetkę, diety, regularne ćwiczenia, a więc dobra kondycja modnych pań pozwalała im na zakładanie luźnych strojów uszytych z lejących i opływających ich ciała tkanin. Stroje na plażę przyjęły formę kombinezonów imitujących spodnie spasowane z jakąś górą i wyłożone po wierzchu tejże góry. W rzeczywistości były one bardzo często zszyte w jedną całość na linii podwyższonej talii i bardzo często noszone bez niczego pod spodem. Eksponująca plecy i ramiona góra połączona była z rozkloszowanymi spodniami rozszerzającymi się albo od linii bioder, albo od kolan (poprzez wstawienie w szwach bocznych godetów). Dopełnieniem stylizacji były krótkie bolerka zakrywające plecy. W latach 30. piżamy plażowe stanowiły obowiązkową garderobę modnych pań w trakcie plażowania lub spacerów po promenadzie. Jeżeli chodzi o wzornictwo, to szyte były najczęściej z jedwabi w najróżniejszych zestawieniach kolorystycznych o deseniach nawiązujących do motywów marynistycznych, orientalnych wypraw jak i geometrycznych kompozycji.
Marta Galik