opis

W latach 30. XX w. kapelusz był nieodzownym elementem stroju codziennego. Zimowe nakrycia wykonywano z filcu, letnie i wiosenne z różnego rodzaju słom – naturalnych i splatanych z włókien syntetycznych. Kapelusze odsłaniały oczy i czoło. Około 1934 r., w trakcie ustępującej mody na kapelusze-kaski mocno okalające głowę, główka kapeluszy uległa spłyceniu, a niewielkich rozmiarów ronda lekko opadały na twarz. Z biegiem lat, z racji pogarszającej się sytuacji politycznej, a potem i wybuchu wojny, moda stała się bardziej racjonalna. Uproszczeniu uległy konstrukcje strojów. Zrezygnowano przy ich wykańczaniu ze zbędnych ozdób. Detale zdobiące ubiór służyły albo podkreśleniu danej konstrukcji, albo pełniły jakąś funkcję. W 1930 r. żakiet damski z kostiumu całkowicie upodobnił się do męskiej marynarki. Kostiumy składały się z taliowanego i jednorzędowo zapinanego żakietu o poszerzonych ramionach oraz z gładkiej spódniczki. Prosta forma stroju wymagała stosownego wykończenia dodatkami. Do kostiumów noszono więc niewielkie filcowe kapelusiki, do żakietów przypinano sztuczne kwiaty, noszono pantofle na niskich obcasach, torebki skórzane bądź wykonane z tej samej do strój tkaniny, do tego skórzane rękawiczki oraz pończochy w kolorze „krecim” lub ciemnoorzechowym. Stroje uzupełniały swobodnie narzucone na ramiona płaszcze. W połowie lat 30. do damskiego stroju wizytowego wprowadzono kolor granatowy, oprócz którego – poza czernią o ugruntowanej pozycji - modne były również kolory: kawowy, fioletowy, zieleń butelkowa, rudy oraz żółty w odcieniach bananowym i cytrynowym. Prezentowany kapelusz z lat 30. XX w. stanowi idealny przykład dopełnienia damskiego stroju na co dzień. Konstrukcja obiektu i jego modny, granatowy kolor, podkreślone zostały obszyciem tkaniną o splocie rypsowym w kontrastującym kolorze.
Marta Galik