opis

Magdalena Abakanowicz (1930–2017) to jedna z najbardziej znanych na świecie polskich artystek. Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, tworzyła w wielu dyscyplinach sztuki, ale rewolucji, która przyniosła jej światową sławę, dokonała w tkaninie artystycznej. Niezwykle znaczący w jej biografii był udział w 1. Biennale Internationale de la Tapisserie w Lozannie w 1962, gdzie wielkie wrażenie wywarła jej „Kompozycja form białych”, o bogatej zróżnicowanej fakturze wątków z ręcznie przędzionej wełny i grubych bawełnianych sznurów – gobelin łamiący tradycyjne wyobrażenia o technice i materiale tkaniny artystycznej, będący u zarania zjawiska „nouvelle tapisserie”. Na kolejnych wystawach prezentowała efekty poszukiwań formalnych, związanych z tkaniną fakturalną i reliefami z włóknistych materii. Poszukiwania doprowadziły ją do przestrzennych tkackich rzeźb – abakanów – monumentalnych form wykonywanych z sizalu w technice gobelinowej, zawieszonych w przestrzeni ekspozycyjnej, „oderwanych od muru”. Wśród nich były słynny, pokazany w Lozannie w 1969, „Abakan czerwony” i uczestniczący w łódzkim Triennale w 1972 „Abakan trójczęściowy czarny”. Jej dzieła zmieniały myślenie o tkaninie, jako formie płaskiej. Wprowadzając swoje prace w trójwymiarową rzeczywistość, Abakanowicz ostatecznie zerwała z użytkową i dekoracyjną tradycją tkactwa. Stale eksperymentowała i szukała nowych rozwiązań technicznych i materiałowych; stopniowo odchodziła od tkania i tekstylnej materii jako środka artystycznej wypowiedzi. Zwróciła się ku rzeźbie w tradycyjnych rzeźbiarskich surowcach. Dziś jest także znana z powstających od lat 80. wieloelementowych plenerowych kompozycji rzeźbiarskich, przeznaczonych dla różnych miejsc świata. Kompozycja przestrzenna nieprzedstawiająca, złożona z dwu wygiętych form o kształcie zbliżonym do owalu. Górne partie form rozpięte na metalowej konstrukcji o owalnej podstawie i żebrach w kształcie łuku. Formy poniżej podstawy stelażu spływają luźno ku dołowi, z jednej strony zachodząc na siebie, z drugiej tworząc zbliżony do owalu prześwit. W prześwicie widoczne pasy i formy walcowate oplatające stelaż i spływające do ok. 1/3 wysokości kompozycji. Praca tkana techniką gobelinową. Faktura wzbogacona wiązkami włókien zwisającymi luźno i przeplecionymi ponad kilkoma nićmi osnowy.