opis

Kult św. Weroniki na Zachodzie rozwinął się już w późnym średniowieczu, była patronką praczek, tkaczy i handlarzy płótnem. Imię tej świętej, która według tekstów apokryficznych otarła twarz Chrystusa niosącego krzyż, pochodzi od łacińskiego vera icon – prawdziwe oblicze, oznaczające wizerunek Chrystusa powstały w sposób nadnaturalny. Typ ikonograficzny na tym hafcie ukształtował się w XIV w. Święta usytuowana jest frontalnie. Na wysokości trzyma piersi trzyma luźno opadającą chustę ze Świętym Obliczem. Święta Weronika ma na sobie niebieski maforion (płaszcz) i białą podwikę (chusta na głowę), Wokół głowy nimb. Wizerunek Chrystusa został przedstawiony w typie zachodnim (Veraicon) czyli z wyraźnie zaznaczonymi elementami Męki Pańskiej. Na głowie korona cierniowa, spod której spływają pot i krew. Wyraz twarzy wyraźnie ukazuje wielkie cierpienie. Pod chustą widać fragment podłogi w szachownicę. Całość flankowana jest przez dwie grupy trzech aniołów. Te po prawej trzymają otwartą księgę, te po lewej rozwinięty zwój. Otwarta księga i zwój oznaczają ponowne przyjście Chrystusa.
Ewa Matłaszewska