opis

W okresie trwania I wojny światowej, wraz ze zmniejszeniem i uproszczeniem damskiej fryzury, uprościły się także formy nakryć głowy. W latach 20. XX w. modne były duże, miękkie berety szyte z aksamitu i weluru, kapelusze-kaski, czapki pilotki, oraz - jak w przypadku 1 poł. lat 20. - kapelusze z nieregularnym, płaskim rondem w kształcie owalu. Owal ww. był zazwyczaj poprzecznie ułożony, a więc rozłożony szeroko na boki, a zwężony z przodu i tyłu. Dzięki praktycznemu wykorzystaniu tego typu nakryć głowy przy ochronie przed słońcem, były swego czasu bardzo popularne w nadmorskich kurortach. Prezentowany obiekt stanowi doskonały przykład ww. nakrycia. Przeznaczony był na sezon wiosenno-jesienny, stąd użycie grubszej – i modnej wówczas - aksamitnej tkaniny. Znaczna dysproporcja przy szerokości ronda w przodzie i tyle wpływała na komfort użytkowania w sezonie – płaszcze z wysokimi lub wysoko postawionymi kołnierzami dzięki tej dysproporcji nie zahaczały o rondo kapelusza w formie tyłu.
Marta Galik