opis

Pochodzący z lat 30. XX wieku kapelusz damski, to nakrycie głowy inspirowane formą furażerki. Uszyty został ręcznie z niezwykle modnego wówczas aksamitu; tu akurat w kolorze zielonym. Od wewnątrz oznaczony został firmową metką żakardową, na której widnieje: „Salon Mód Maison Elegante ŁÓDŹ Nawrot 7”. W latach 30. niezwykle modne były niewielkich rozmiarów nakrycia głowy, o rondach małych, a także bez, noszone niejako „położone”. Pod koniec lat 30., nastała moda na kapelusze z podwyższoną z przodu główką, takie jak turbany czy różnego rodzaju zawoje. Z końcem lat 30. i w latach 40. XX w., w związku z trwającą II wojną światową, nierzadkie były w stroju codziennym nawiązania do ubiorów wojskowych. Furażerką, czy inaczej pierożkiem, nazywa się charakterystyczną dla ubioru wojskowego, miękką czapkę bez daszka, szytą najczęściej z sukna, czy w wersji zimowej – z futra. Jest to nakrycie głowy o kształcie podłużnym, a po złożeniu płaskie. W wojsku stosowana jest wtedy, gdy nie ma obowiązku wkładania kapelusza, czapki wojskowej, hełmu czy czako. W polskim stroju wojskowym funkcjonuje od XVIII wieku. Jej nazwa wywodzi się od żołnierzy zaopatrujących konie, czyli furażowych, wśród których nakrycie to cieszyło się dużą popularnością.
Marta Galik