opis

Prezentowany obiekt to buty wojskowe, zwane oficerkami lub saperkami. Buty takie pierwotnie służyły do jazdy konnej i były elementem umundurowania kawalerii. Rozpowszechniły się niemal w całej Europie i znane był już od XVII w. Wysokie, skórzane buty, najczęściej do kolan, z grubą podeszwą skórzaną idealnie stabilizowały nogi jeźdźca w strzemionach i chroniły łydki przed obtarciami. Podczas I wojny światowej stały się butami marszowymi, charakterystycznymi dla niemieckiej piechoty. W kolejnej wojnie światowej włączono je do umundurowania oddziałów SS i Wermachtu – od spodu zostały specjalnie podkute metalowymi blaszkami dla spotęgowania wrażenia siły wojskowej piechoty i wydłużenia żywotności obuwia. Tuz przed II wojną światową zatwierdzono Model 1939 wytwarzany z brązowej skóry licowej z zaleceniem zapastowania jej na czarno. Na zużytych oficerkach często przebijał oryginalny brązowy kolor. Z czasem ich popularność w umundurowaniu wojskowym osłabła przez nieporęczność i ciężar, a także problem ze zdejmowaniem obuwia. Dzisiaj używane są tylko w celach reprezentacyjnych. Oficerki ze zbiorów Centralnego Muzeum Włókiennictwa w Łodzi pochodzą z końca lat 40. XX w. W kolekcji muzealnej znajduje się jeszcze jeden przykład oficerek, które posiadają oryginalne drewniane prawidła.
Anna Grala