opis

„Cisza II” Jolanty Owidzkiej to gobelin – tkanina strukturalna – o abstrakcyjnej kompozycji. Szczególne znaczenie dla jej wyrazu artystycznego ma zróżnicowanie faktur uzyskane przez zastosowanie różnych przędz i wielość rozwiązań splotowych. W kompozycji są partie z długimi przerzutami połyskliwych stylonowych włókien na powierzchni tkaniny i partie wypukłego reliefu, uzyskanego przez zawracanie i oplatanie na osnowie oraz tworzenie pętli z sizalowego wątku. Rytm świetlistych zgeometryzowanych plam u góry układu, przechodzi w relief pionowych wypukłości. Porządek pionów powtarzają dające linearne efekty, skupione w wiązki nici osnowy. Kompozycja utrzymana jest w stonowanej kolorystyce – naturalnych barwach sizalu i lnu, bieli stilonu i wełny.
Jolanta Owidzka (1927-2020) była czołową przedstawicielką polskiej szkoły tkaniny. Jej kompozycje brały udział w wystawach kluczowych dla światowej sztuki tkaniny i dla postrzegania twórczości Polaków w świecie w XX wieku, m.in. w 1, 2, 5 Biennale internationale de la Tapisserie w Lozannie (1962, 1965, 1971), XII Triennale di Milano (1960), 8. Bienal Internacional de Arte de São Paulo (1965), wystawie „Wall Hangings" w Museum of Modern Art w Nowym Jorku (1969). Ważną częścią dorobku artystki są liczne monumentalne realizacje gobelinowe do wnętrz użyteczności publicznej w Polsce i za granicą. Jej dzieła ozdobiły biura LOT-u w Chicago, Wiedniu i Sztokholmie, New Art Centre w Ottawie, foyer Sali Koncertowej i USC w Radomiu, wnętrza statków M/S Batory i M/S Warszawa, kawiarnię w hotelu Victoria czy hall hotelu Vera w Warszawie.
Katarzyna Biłas